Recent Posts

Sunday, November 9, 2014

ජීවිතයේ පියසටහන්...



ජීවිතය නම් සලපතළ මළුව මත
බොහෝ දෙන ඇවිත් යති...
ඒ පියසටහන් පමණක් ඉතිරි කරය...


බොහෝ පා සටහන්
ඉක්මණින් මැකී යති...


සමහර පියසටහන්
කාලයාගේ ඇවෑමෙන් 
කලකට පසු මැකී යති...

නමුදු...

කලාතුරකින් තබා යන
ඇතැම් පියසටහන්
දිවි ඇති තෙක් මැකී නොයයි...

ජීවිතය...

ඒ පියසටහන් රැගෙන
අනාගතයක් ගැන නොදැන
මතක පමණක් රැගෙන
ගලා යනු ඇත...



- මතක සැමරුම -
---------------------

පහුගිය ලඟ උන්නු කාලේ නුඹ නිතරම කියපු දෙයක් තිබුනා හැමදේම විසඳෙන්නේ ඉරණමත් එක්ක කියලා.එදා නුඹට හිනා උනත් අද හිතෙනවා ඒ දේ ඇත්ත කියලා...සිද්ධ උන වගේම තවමත් සිද්ධවෙන දේවල් පුදුමයි වගේම අදහන්නත් බැරි තරම්...කොහොමත් නුඹ අද ලඟ නෑ...හොඳම යෙහෙලියකටත් වඩා ජීවිතේට ගොඩක් ලං උනු.,ජීවිතේ කියා දීපු නුඹ අද ගොඩක් ඈත් වෙලා...

සත්තයි...නුඹ නිතරම කියන විදියට මේ ජීවිතේ වෙලාවකට පිස්සුවක් වගේ...

බස්සි...නුඹ නැති හෙට දවසේ ජීවිතය කොහොම වේවිද..?
තවමත් මට පිළිතුරක් නැති ප්‍රශ්නයක්...

සතුටින් පරිස්සමට ඉන්න...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

පසු සටහන -

මාස ගණනකට පසු බ්ලොගයට ගොඩවැදුනේ අද...ලියන්න තරමට හිතේ නිදහසක් නැති හින්දමද කොහෙද බ්ලොග් එක පැත්තට නිකමටවත් ආවේ නෑ...මේකත් අද හවස fb එකට කාලෙකින් දාපු status එකක්...ජීවිතේ ගෙවෙන්නේ සංක්‍රාන්ති සමයක් වගේ දැනෙන්නේ...හැමදේම අතරේ බ්ලොග් එකේ හෙට දවස කොහොම වේවිද කියන එක තවමත් ප්‍රශ්නාර්ථයක්...බලමු... :D
Read More

Saturday, August 16, 2014

මගේ නොවූ මගේ බ්ලොග් එක සහ ජීවිතය...- Come back to my blog...

බොහොම බොහොම කාලෙකින් ඕං අද ආවා බ්ලොග් එක පැත්තට...ඇත්තටම කිව්වොත් මට “හිතුවක්කාරයෙකුගේ සටහන් “ කියලා අවාරෙට හරි ලියැවෙන බ්ලොග් එකක් තිබුනා නේද කියලා මතක් උනේ අද උදේ නන්නත්තාර වෙලා කල්පනා කර කර ඉද්දි...කොහොමත් මට පහුගිය කාලෙම මට මගේ කියලා තියෙනවා කියලා මතකේ තිබුනේ mobile එකයි, ඇඳුම් පැලඳුම් ටිකයි, යන හැමතැනම අරන් යන බෑග් එකයි විතරයි...
ඉතිං කොහොමෙන් හරි ඇවිත් බලද්දි මුකුත්ම නොලියා උනුනු කාලෙදිත් කට්ටිය ඇවිල්ලා ගිහින් තියෙනවා.ඒක ගැන නම් සතුටුයි...

පහුගිය ගෙවුනු හීනයක් වගේ මාස ටිකේදි ජීවිතේට ගොඩක් අරමුණු, හීන එකතු උනත් ටික ටික බොඳවෙලා යනවා කියලා දැනුනු හීන ඊයේ දවසෙදි කුඩුපට්ටම් වෙලා ගියේ ජීවත් වෙන්න අළුත් අරමුණක් හොයාගන්න ඉඩ ඇරලා...ඊයේ දවසෙදි අවුරුදු ගානක් පාවිච්චි කරපු sim එකත් මාරු කරලා, අළුතෙන් sim එකකුත් දාගත්තේ ගොඩක් දේවලින් ඈත් වෙලා ටික කාලෙකට ඉන්න ඕනි කියලා...දැකපු හීන ආපහු දකින්න කියලා හිත සිය දහස් වාරයක් කීවත් ආපහු මට ඒ හීන ඇය ගැන දකින්න බැරිවේවි...සමහර විට යලි දකිවී...
මොකද අනාගතය ගැන අද කියන්න අපි කාටවත් බැරි නිසා...ඇයම කීව විදියට කාලය ගොඩක් දේ වෙනස් කරනවා...අපි බලමු...

http://mobiwallpapers.net/uploads/pictures/big_images/24505-lonely-boy.jpgආපහු සැරයක් බ්ලොග් ලියන, E-money හොයන්න ට්‍රයි කරන, games ගහන, mobile එක facebook යන්න විතරක් use කරපු තනියම උන්නු කාලෙට එන්න වෙලා...සී සීකඩ විසිරිලා ආපහු ජීවත් වෙන්න අරමුණක්, අළුත් ජීවිතයක් හොයන හිත හදාගන්න ආපහු ලියන්න ගන්න එක ලොකු උදව්වක් වේවි.කොහොම උනත් පහුගිය කාලෙදි ගොඩක් දේ ජීවිතේට ඉගෙන ගත්තා...පුළුවන් විදියට අද ඒ දේවල් මේ සටහන් කරන්නේ කවදහරි, කාටහරි වැදගත් වෙයි කියලා වගේම මට මගේ හිතත් නිදහස් කරගන්න ඕනි හින්දා...

කවමදාවත් හිතේ ඇතිවෙන ආදරයක් හංගගෙන ඉන්න එපා. තමන්ට තමන්ගේ ආදරේ විශ්වාස නම් ඒක ඔහුට හෝ ඇයට කියන්න...නැතිනම් ගොඩක් කාලයක්, නැතිනම් සමහරවිට ජීවිත කාලයක් පසුතැවෙන්න වේවි...සමහරවිට ඔහුට හෝ ඇයට ලැබිය හැකිව තිබූ හොඳම ආදරය ඔබේ ආදරය විය හැකියි...

ආදරයක් ඇතිවෙන්නේ වෙලාවල් බලලා නෙමෙයි...සන්නස්ගල සර් කියන නිතරම කියන විදියට ජීවිතෙම ඇක්සිඩන්ට් එකක් නම් ආදරෙත් ඒ වගේ ඇක්සිඩන්ට් එකක්...
වයස, කුලමල, ජාතිය හොයලා නෙමෙයි අපි ආදරය කරන්නේ...

ආදරය ප්‍රකාශ කිරීමේදි ඔබ ඇත්තටම  ඇයට ආදරෙයි නම් වයස, නෑදැ පරම්පරාවල් මොනා කියයිද, ගෙදර අය මොනවා හිතාවිද, අහල පහල උන් මොනා හිතාවිද කියන එක ප්‍රශ්නයක් කරගන්න එපා...

කවදහරි ඔහු හෝ ඇය ඔබට අහිමි වෙලා ගියත්, ඈත් වෙලා ගියත් කවදාවත් වෛර කරන්න එපා...

අහිමි උන ආදරේ ප්‍රකාශිත එකක් උනත්..අප්‍රකාශිත එකක් උනත් ඔහුට හෝ ඇයට උදව්වක් අවැසි හැමවෙලාවෙම ඒක කරලා දෙන්න...

කවදමහරි දවසක අපි ආදරය කරන කෙනාට වෙන ආදරයක් තිබුනොත්, ඔබේ ආදරය ඇයට ප්‍රශ්නයක් උනොත් එතනින් ඈත් වෙන්න ආදරය හිතේ තියාගෙන...

විසඳගන්න අමාරු, ජීවිතේම අවුල් කරන ප්‍රශ්නයක් ආපු තැනදි ඔබට කරන්නට කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා නැතිනම් පොඩ්ඩක් පැත්තකට වෙලා කාලයට ඉඩ දෙන්න...කාලය ගොඩක් ප්‍රශ්න විසඳනවා වගේම හිතේ තියන ගොඩක් තුවාල හෙමින් සීරුවේ සනීප කරනවා...

ඔබේ ආදරය කවදහරි ඔබට ලැබුනත්, නොලැබුනත් කවදාවත් ඒ කාලෙට වෛර කරන්නවත්, ගෙවුනු කාලය අපරාදෙ කියලා හිතන්නවත් එපා...ගෙවුනු කාලය ආපහු ගන්න බෑ. ඒක ඇත්ත...ඒත් ඒ ආදරය කරපු, කරන කාලෙදි  ලැබුනු අත්දැකීම්, වින්ද දේවල් කවදහරි ඔබට ජීවිතේදි වටීවි.

මොනදේ උනත් කවදාවත් ඔබේ හිත ඔබට නැති කරගන්න එපා...හිත නැතිඋනොත් වෙන්නේ මැරෙන්න හිතන එක විතරනේ...හිත අහිමි වෙලා නම් තියෙන්නේ පුළුවන් ඉක්මනට ඒ හිත හොයාගන්න...හිත තුවාල වෙලා...කැඩිලා බිඳිලා සී සීකඩ ගිහින් තිබුනත් ඒ හිත පුළුවන් තරම් පරිස්සමට බලාගන්න...කාලය හෙමින් සීරුවට හිත සුවපත් කරාවි...සමහරවිට අහිමි උන ආදරෙත් කවදමහරි දවසක ඔබට ලැබෙන්නත් පුළුවන්...මොකද ජීවිතේ වෙන්නේ අපි හිතන දේ වත්, ප්‍රාර්ථනා කරන දේමත් නොවෙන නිසා...

ම්ම්ම්ම්ම්....ඕං ඉතින් කිව්වා...මොනාහරි අමතක උනා කියලා නම් මතක් වෙන්නේ නැහැ...කාලෙකින් බ්ලොග් එකක් කියෙව්වෙවත් නැහැ...ලියන්න කියවන්න බලනවා අද ඉඳන්වත් ආපහු...හිත හදගන්න ට්‍රයි කරන ගමන් ප්‍රශ්න විසඳන්න කාලෙට ඉඩ දීලා බලන් ඉන්න එකේ කරන්න කියන්න දේකුත් තියෙන්න එපායැ...අදට ඇති වගේ...ජය වේවා හැමෝටම එහෙනම්...!






Read More

Tuesday, May 27, 2014

මිහිතලය උරුම මිනිසාට පමණක්ද.? - World is not only for human...

හුගිය කාලේ එක දිගටම වැහැපු වැස්සට යන්න කියලා මේ ටිකේ ඉර දෙයියෝ අහසේ රජ කරන්න පටන් අරන්.පහුඋනු කාලේ වැහැපුවටත් හරියන්න එක්කද කොහෙද මේ පෑවිල්ල පුදුමාකාර රස්නයක් දවසෙම තියෙන්නේ.උදේ shop එක ඇතුලට ගියාම දවල්ට උවමනාවකට උනත් town එකට බහින්නේ මරන්න වගේ කම්මැලිකමේ රස්නේ වැඩි නිසා.ඒ රස්නේ අපිට විතරක් නෙමෙයි,සත්තුන්ටත් පුදුම විදියට දැනෙනවා.දවල් කාලෙට පාර අයිනේ තියන ලඳු කැලෑවල උන් වැඩිපුර දකින්න හම්බෙන්නෙත් උන් රස්නෙන් බේරෙන්න ඒවා ඇතුලට වෙලා ගිමන් හරින නිසා වෙන්නැති.

කැලෑ වැදිලා ඉන්න සත්තු ගැනයි,රස්නෙයි ගැනය ලියන්න හිතුනේ අද හවස ගෙදර එන කොට දකින්න ලැබුනු දෙයක් හින්දා.මාදම්පෙට ටිකක් මෙහායින් පාර අයිනේ තියන මානං යායකට කවුදෝ ගින්දර තියලා.තියන පෑවිල්ලේ සැරත් එක්ක වේළුනු කොල ගිනි ගන්න ගානට අමු මානං පඳුරු ගිනි ගන්නවා.ඕක දැක්ක ගමන් අපේ පුංචිට කියඋනේ,

“සත්තු කොච්චරක්නම් ඔතන පිච්චෙනවා ඇත්ද?“ කියලා.

බලාගෙන යන කොට කතාවත් ඇත්ත කියලා හිතුනා.මොකද ගමේ ගොඩේ දැකලා තියෙන විදියට මානං වගේ පඳුරු වල කුරුල්ලන් බොහොමයක් කැදලි තනනවා.බිත්තර දමනවා.සර්ප විශේෂ ආදියත් ඔය වගේ තැන්වල ගැවසෙනවා වැඩියිනේ.

එතනට ගින්දර දාපු මනුස්සයා ගිනි තියන්න ඇත්තේ කැලේ තියන ටික එලිකරගන්න චේතනාවෙන් වෙන්නැති.ඒත් චුට්ටක් හරි හිතලා අඩුම තරමින් පඳුරු ටික කපලා හරි දාලා ගිනි තිබ්බනම් සත්තු කී දෙනෙක්ගෙනම් ජීවිත බේරගන්න තිබුනද...?

ඔය සිද්ධිය දැක්කම මට මතක් උනේ ලඟදි කියවපු පොතක තිබුනු අතීතයේ හිටපු මිනිස්සු හේන් ගිනිතිබ්බ හැටි ගැන.ඒ කාලේ කැලේ කොච්චර තිබුනත් මිනිස්සු හිතු මනාපෙට කැලේ කෙටුවේ නැහැල්ලු.වැඩිම උනොත් එක පාරකට අක්කරයක් විතර වගේළු හේන් කොටන්නේ.
හේන වල්කොටලා එහෙම ඉවර උනාම තියෙන්නේ ගිනි තියන්නනේ.ඒක කරන්නෙත් හරිම අපූරු විදියකටළු...වල්කොටලා ඉවර උනාම වේලෙන්න තියලා හිටන්,ගිනි තියන්න සුමානෙකට තියා අයිතිකාරයා හැමදාම යනවළු හේනට...එහෙම ගිහිනුත් නිකා ඉන්නේ නැහැල්ලු...හේන වටේටම ඇවිදිනවළු.ඒ ඇවිදින ගමන් මෙහෙම කියනවළු...

“සතා සීපාවුනේ...උඹලා හේන ඇතුලේ ඉන්නවනම් කැලයට පලයල්ලා.අහවල් දවසේ,අහවල් වේලාවට මේ හේන ගිනිතියනවා...“ කියලා.



ඊට පස්සේ තමයිළු හේනට ගිනි තියනවා කියන්නේ.මේ එහෙම සත්තුන්ට කියන කවියක්.උපුටා ගත්තතේ “ජයසේන ජයකොඩි“ ශූරින්ගේ “රයිගම් පුත්තු“ නවකතාවෙන්...

ඕං නොකිව්වයි කියන්නෙපෝ
හාවුනේ හාවුනේ පලයල්ලා...
හේන් කොටේ හෙට හැන්දෑ ජාමේ
ගිනිලනවා මං ගිනිලනවා...
තලගොයිනේ පලයල්ලා
පුරුක් හැළුනු නයිහාමි
නිකමට වැඩියාදෝ...
අනේ හනික ගල් ලන්දට 
අද හවසම යා ගන්නේ...
උඹලත් උඹලත් කූඹියනේ
කඩියොත් දිමියොත් ජෝඩු කරාගෙන
රුක් අත්තන යායට පලයල්ලා...
පොලොං තෙලිස්සෝ කූඩැල්ලෝ
හේන් හොරාකන වඳුරු නාම්බෝ...
උඹලා මට නුහුරට හිටියත්
උඹලත් උඹලත් පලයල්ලා...




ඒ කාලේ නම් ඕං ඔහොමළු.දැන් කාලේ නම් ඕක දකින මනුස්සයට හිනා යයි.ඒ වගේම අද කාලේ මේ වගේ ගති සිරිත් ඉතුරුවෙලා ඇතියි කියලා මම නම් හිතන්නේ නෑ.හැබැයි අද කාලේ මිනිස්සුන්ට සාපේක්ෂව උගත් කමෙන් අඩු උනත් ඒ මිනිස්සු ගතිගුණ අතින් නම් අපිට වඩා ගොඩක් පොහොසත් කියලා හිතෙනවා.
මොකද කියනවනම් කැලයේ ඉන්න සතෙක් ගැන තියා තමන්ගේම වර්ගයේ මිනිස්සුත් බල්ලො බලල්ලු ගානට මහපාරේ මරා දමන සමාජයක් තියන වර්තමානේ මිනිස්සුන්ට වඩා,තමන්ට වගේම කැලයේ ඉන්න සතා සීපාවටත් මහපොලව මත ජීවත් වෙන්න අයිතියක් තියන බව එදා කාලේ මිනිස්සු හිතලා තියෙනවා...

ඒක සහතික ඇත්ත...

අපිට වගේම මේ මහපොලවේ ජීවත්වෙන්න ලොකු කුඩා හැම සතෙකුටම අයිතියක් තියෙනවා.ඒ අයිතිය උදුරගන්න අපි කාටවත් අයිතියක් නැහැ...අර මනුස්සයා ගිනි තියලා තිබ්බේ පොඩි පඳුරු යායක්.ඒත් අදටත් අක්කර දහස් ගණන් මිනිස්සු ඉවක් බවක් නැතිව කපනවා...ගිනි තියනවා..හැබැයි ඒවා නිජබිම් කරගත්තු සත්තුන්ට වෙනදේ ගැන කවුරුත් හිතනවද.?


මම කියන්නේ ඉස්සර කාලේ වගේ සත්තුන්ට කතා කර යන්න කියන එක නෙමෙයි...පුළුවන් තරම් අපි වගේම හැම සතෙක්ම මේ ලෝකේ ජීවත්නෙන්න ඕනි කියන එක හිතේ තියාගෙන කටයුතු කරමු කියලා.මොකද මේ මිහිතලය අපිට වගේම හැම සතෙකුටම අයිතියි...ඒකයි අපි හැමෝම යටත් වෙන සොබාදහමේ නීතිය...



Read More

Friday, May 23, 2014

සුද්දාගෙන් යහගුණ ඉගෙනීම... - Learn from forigner...

ද බ්ලොග් එකට‍ ගොඩවෙද්දි ඉස්සෙල්ලම දැක්කේ අන්තිමට ලියන්න අරන් නම විතරක් type කරලා තිබ්බ දැන් කියන්න යන story එක...ඉතිං අළුතෙන් ලියනවට වඩා ඒකේ ඉතුරු ටික සම්පූර්ණ කරන එක හොඳයි කියලා හිතුනා....

මීට මාස දෙකකට විතර කලින් දවසක පුරුදු විදියට ඔන්න වැඩ ඇරිලා ගෙදර එන්න කියලා මාදම්පෙට ආවා.ඔය time එකට මාදම්පෙට හැමදාම එකතු වෙන අපි කිහිප දෙනෙක්ම ඉන්නවා බස් එක එනකම්.එදා අපි ඉන්න වෙලාවට අපි එන බස් එකේ අයිතිකාරයා උන කුමාර අයියත් ආවා එතනට බස් එකට යන්න...

බස් එක එන්නත් ටිකක් වෙලා තියන එකේ රටකජු ගේමු කියලා අපිත් එක්ක උන්නු අක්කා කෙනෙක් යෝජනාවක් දැම්මා...කට්ටියම ඉතිං වැඩේට කැමති එකේ මාත් ගිහින් ඉස්සරහ තිබ්බ කඩෙන් රට කජු පැකට් ටිකක් ගෙනාවා...ටික වෙලාවක් යද්දි කට්ටිය හිටපු තැන්වල රටකජු පොතුත් එකතු වෙලා තිබුනා බිම...



“දැන් ඉතිං ගෙනාව කෙනාටම තමා එකතු කරන්න වෙන්නේ...“

ටික වෙලාවක් ගිහින් අපිත් එක්ක හිටපු අයියා කෙනෙක් කිව්වා.

“ඉතිං මමයැ ඕවත් කෑවේ...“ 

මාත් විහිළුවෙන්ම කිව්වා.

“මටත් ඔහොම දවසක් මාර වැඩක් උනානේ...“

ඒ කුමාර අයියා...

“දවසක් මම යාළුවෙක් එක්ක Bus එකට කෑලි වගයක් ගන්න කොළඹ ගියා බස් එකේ...තේ බොන්න Bus එක නැවත්තුවම අපි ගිහිල්ලා එද්දි මං ටොෆි වගයක් අරගත්තා.අරුයි මායි ටොෆි 2ක් කාලා කොල දෙක බිමට දාලා එන්න හදද්දි මං දැක්කා පිටිපස්සේ ඉඳන් සුද්දෙක් අපි දිහා බලාගෙන ඉන්නවා...දන්නවද ඊලඟට මේකා මොකද කලේ කියලා...?
අපි ලඟට ඇවිත් මූණ දිහා බලලා හොඳට හිනාවෙලා මේකා අර බිම දාපු ටොෆි කොල 2 අරන් ලඟ තිබුනු කුණුබක්කියකට දාලා ගියා...අපිට පොලව පලාගෙන යන්න හිතුනා මල්ලි...“

කට්ටියම කතාව අහගෙන ඉද්දි Bus එකත් ආවා...එකා දෙන්නා බස් එකට නගිද්දි මම අතේ ඉතුරු වෙලා තිබ්බ රටකජු පොතු ටික එහෙම්මම බෑග් එකේ කවරෙකට ඔබාගෙන bus එකට නැග්ගා...




හැබැයි අදටත් ඔය වගේ ජාති කද්දි මේ කතාව නිතරම මතක් වෙනවා...අපි නොහිතනවා උනත් අපි අතින් නොවෙන්න ඕනි වැරදි කොච්චරනම් වෙනවා ඇද්ද...?එදායින් පස්සේ තැන නොතැන නොබලා ඔය අනම් මනම් බිම දාන එක නතර කලා...

අනිත් කාරණේ තමයි අපේ සිංහල මනුස්සයෙක් අර සුද්දා කරපු වැඩේ කවදාවත් කරයිද කියන එක...ටොෆි කොලේ දාපු එකාට බැන බැන ඉන්නවා මිසක් වෙන දෙයක් කරන්නෑනේ.ඒ අතින් අර සුදු ජාතිකයා නිහඬවම හිත් නොරිදෙන ආකාරයට කියා දුන්නු පාඩම හරිම ශ්‍රේෂ්ඨයි...
Read More

Sunday, May 18, 2014

ආයෙමත් ආදරෙන්...01 - ආදරය නම් කිමැයි...? (What is the love...)

කාලෙකට පස්සේ ආපහු බ්ලොග් එක ලියන්න ඕනි කියලා හිතුනා...අද ලියන්න යන්නේ ආදරය ගැන..ඒ කියන්නේ ආදරය ගැන මට හිතෙන හැටි හා දැනෙන හැටි ගැන.ආදරය ගැන post එකක් ලියන්න ඕනි කියලා කාලෙකට කලින් හිතුනේ FB එකේදි දැකපු සමහර සිදුවීම් හා එදිනෙදා ජීවිතයේදි දකින්නට හා අසන්නට ලැබුණු සිදුවීම් කිහිපයක් හින්දා.ඒත් හැමදාමත් වගේ වැඩේ අද වෙනකම් පහු උනා...ආදරයෙත් පැතිකඩ බොහොමයක් තියෙනවනේ.ඉතිං මේ කතාකරන්නේ ආදරයේ එක් පැතිකඩක් උනු පෙම්වතුන් හා පෙම්වතියන් අතර තියන ආදරය පිළිබඳව...

ඇත්තටම මොකක්ද මේ ආදරය කියන්නේ..?

ආදරය ගැන බොහෝ දෙනා බොහෝ නිර්වචන දිලා තියෙනවා.විශේෂයෙන් නිර්මාණකරුවන් විසින්ඒ බොහොමයක් නිර්වචන සමාන වෙනවා වගේම සමහරක් එකිනෙකට වෙනස් නිර්වචනත් තියෙනවා...

“ආදරය සේ සුවදෙනා - අන් ලොවේ නැත රසඳුනා“

කියලා එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍රයන් ආදරය ගැන අපූරු නිර්වචනයක් දෙද්දී තවත් ගීත රචකයෙක් හරි අපූරු විදියට මෙහෙම ලියලා තිබුනා...

“ඉවුරු දෑලේ හිඳ බැළු විට 
 ගඟ හැඩයි කදිමයි...
 දියට වන් විට එවන් ගඟුලම
 බිහිසුණුයි චණ්ඩයි... “

හැබැයි නන්දා මාලිනි මහත්මිය ගජමන් නෝනා ටෙලි නාට්‍යට ගයපු තේමා ගීතයේ මෙහෙම කියනවා...

“ජීවිතේ කවියක්
 ආදරය එහි
 සොඳුරුතම වදනක්...“

ඒ අතරෙදි චන්දන ලියනාරච්චි ගායනා කරපු ගීතයක මෙහෙමත් කියලා තියෙනවා...

“ප්‍රේමය ලොව හැමතැනම ඇති
 හැමදෙනටම හමුවෙලා ඇති...
 එනමුදු ප්‍රේමය කිමැයි කියා
 හඳුනාගත් කිසි කෙනෙකු නැති... “

මගේ පැත්තෙන් ගත්තොත් මම වැඩිපුරම කැමති ඔය අන්තිමට තියන පද ටිකට.මොකද අපි ආදරය කියන්නේ මොකක්ද කියලා දහදෙනෙක්ගෙන් ඇහුවොත් ලැබෙන්නේ උත්තර දහයක්..සමහරුන්ට ආදරය කියන්නේ මොකක්ද කියලා ඇහුවම දෙන්න උත්තරයක් නැහැ...ඉතිං එහෙම එකේ ආදරය ගැන හරියටම නිර්වචනයක් දෙන්න පුළුවන් කියලා මට නම් හිතෙන්නෑ.පාසල් යන කාලේ බැඳුනු ප්‍රේමයත් එක්ක ඒ දවස්වල හිතන් උන්නේ ආදරය කියන්නේ ඒකට කියලා...ඒත් අද වෙනකොට තමා හිතෙන්නේ එතන තියෙන්න ඇත්තේ ආදරය නෙමෙයි ආකර්ෂණය විතරයි කියලා...හැබැයි පසුකාලීනව ඒ තත්වේ වෙනස් උනා කියලත් වෙලාවකට හිතෙනවා...


ඔය අතරේ එදිනෙදා සමාජයේ ඉන්න ගොඩක් අයත් ආදරය සම්බන්ධ එක එක ප්‍රකාශ කරලා තියෙනවනේ.අපි O/L කරන කාලේ කෙල්ලෙක්ගේ  හරි කොල්ලෙක්ගේ හරි Autograph එකක් අරන් බැළුවොත් ඒ වගේ වැකි ඔනතරම් හොයාගන්න පුළුවන් කම තිබුනා.අද වෙනකොටත් ඒ තත්වේ වැඩි වෙනසක් වෙලා නෑ නියලා හිතනවා...දැන් නම් fb එකට ගොඩවැදිලා ටිකක් වෙලා හිටියොත් ඒ වගේ ඒවා ඔනිතරම් හොයාගතහැකි...

“සැබෑ ආදරයක් කෙලවර වන්නේ එක්වීමකින් නොවෙයිනම් මරණයෙනි...“
“ආදරය යනු ලොව උතුම්ම වස්තුවයි...“

කියලා මේ වගේ අපබ්‍රංස ඔනිතරම් කියලා තියෙනවා...හැබැයි වැඩේ තියෙන්නේ ඔය වගේ දෙවල් කියන හා දාන උදවියත් ඇත්තටම ඕවා ඒ ආකාරයෙන්ම කරනවද කියන එක... :D

කොහොම උනත් විකිපීඩියාවේ ආදරය ගැන දීලා තියෙන්නේ මෙහෙම නිර්වචනයක්...

“ආදරය යනු බැඳිම සහ ලිංගික ආකර්ශනයට සම්බන්ධ හැඟීම් සහ අත්දැකීම් සමුදායක මිශ්‍රණයකි...“


ඔය කියල තියෙන කතන්දරේ ඇත්තද කියලා ඉතිං දන්නෝ දනිති.මේ ආදරේ ගැන මට මේ දවස්වල හිතිලා තියෙන හැටි...

“ආදරය යනු නෙල්ලි ගෙඩියක් වැනිය...“ :D

ආදරය නෙල්ලි ගෙඩියකට සමාන වෙන්නේ කොහොමද කියලා සමහරු දැන් අහයි...කවදමහරි දවසක නිවීසැනසිල්ලේ නෙල්ලි ගෙඩියක් කාලා තියෙන කෙනෙකුට තේරිලා ඇති නෙල්ලි ගෙඩියක් ඇතුලේ එකිනෙකට වෙනස් රසයන් ගනනාවක් තියෙනවා කියලා...ආදරයත් ඒ වගේ...ආදරය කියන හැඟීමත් එක්ක බැඳුනු විරහව,රාගය,ඉරිසියාව...වගේ නොයෙකුත් දේ තියෙනවා.ඉතිං මම ආදරය නෙල්ලි ගෙඩියකට උපමා කිරීමේ වැරැද්දක් දකින්නේ නැහැ...මේ හිතෙන විදිය පස්සේ කාලෙක කොහොම වෙයිද කියලා දන්නේ නෑ...මේ අද මේ මොහොත වෙනකම් මට ආදරය ගැන මේ දවස්වල හිතිලා තියන හැටි... :D

 කොහොම උනත් අන්තිමට කියන්න තියෙන්නේ මෙන්න මෙහෙම තමයි...

 “එනමුදු ප්‍රේමය කිමැයි කියා
 හඳුනාගත් කිසි කෙනෙකු නැති...“

ඉතිං ඔන්න ආදරය කියන්නෙ මොකක්ද කියලා ලියපු post එක මෙහෙම ඉවර වෙනවා.ඒත් ආදරයත් එක්ක බැඳුනු තවත් හැඟීම සමුදායක් තියෙනවා කියලා කලින් කිව්වනේ...ඉතිං ඉදිරි දවස්වලදි ආදරයට ආදරය කරමින් අපි ඒ ගැන වගේම ආදරය ගැනත් තව කතා කරමු...!

ප.ලි.

කාලෙකට කලින් ලියන්න හිතන් උන්නු මාතෘකාවක්...අද උදේ හිතුන සිතුවිලි ටිකක් එක්ක ආපහු ලියන්න හිතුනා.ලියන්න පටන් ගන්න කොට හිතන් උන්නේ එක post එකකින් ඉවර කරන්න පුළුවන් වෙයි කියලා.ඒත් ඒ ඔක්කොම ලියන්න තව post කිහිපයක්ම ලියන්න වෙයි වගේ...
Read More

Monday, March 17, 2014

සමනලයා, මල හා බඹරා...





සුදෝ සුදුවට හැඩට සුපිපුන
සුදෝ සුදු අරලිය මලක්...
පිපී තිබුනළු එක් වසන්තෙක
වසඟ කර සමනල් හිතක්...

කියාගන්නට බැරිව ගොළු උන
පෙමක් හිත මත දරන්...
සමනලයා උන් අතර මල හා
සොඳුරු ලෝකෙක සෙනෙහසින්...

නුහුරු නුපුරුදු හීන අරගෙන
ආව හැඩ එක් බඹරිඳෙක්...
හීන අරගෙන මලේ පෙති මත
තැවරුවළු හිත රවටමින්...

දෙනෙත අඳ කල ප්‍රේමයක හැඩ
සිහින අතරේ පාවෙමින්...
මල ගියා දුර ඉතින් නික්මී
හැරදමා සමනල හිතත්...

බඹර පහසින් මත්ව හුන්
මලේ රොන් සුණු ගෙන හොරෙන්...
වසන්තයේ අග ගියා බඹරිඳු
සොයන්නට වෙන මල් හොරෙන්...

කිසිදු දිනයක යලිත් නොඑනා
බඹරිඳුන් ගැන සිටි සොවින්...
ගිලිහුණා මල දිනක නටුවෙන්
දරනු බැරි කඳුළැල් සුසුම්...

දෙරණ සිප වැළඳ නොපෙනෙනා දුර
ගිය මලේ වියැකි පෙති මත වසා...
පුංචි සමනලයෙක් සිප හෙළු සුසුමක්
සුළඟ මත වියැකී ගියා...


All rights reserved@17/03/2014


ප.ලි. -

හරියටම මාස දෙකකට විතර පස්ේ අද තමයි blog එකට ොනවා හරි ලියන්.පහුගිය කාේ උන සමහරක් ේ වේම සමහර ේතු නිසා ලියන්න තියා වෙනදට ොලිව්වත් කියවන සහෘද blog අඩවි එකකටවත් ොඩවදින්න උේ නැහැ...හැහැෝටම sorry කියලා කියනවා....
ේ කවියත් මීට සතියකට වේ උඩදි පද ේලි දෙක තුනක් ලියලා තිබිලා අද සම්පූර්ණ කරපු එකක්.හැමදාම එකම ආකෘතියකට ේ ලිව්ව කවි වල ොඩි වෙනසක් කරන්න හිතුනා...කියවලම බලලා හිතට දැනෙන අදහසක් ොටලා යන්න.... 
Read More

Friday, February 7, 2014

එක පුංචි ආදර කතාවක්...- A little love story...

පේ ජීවිත වල සොඳුරුම කාලය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත් මම හිතන්නේ 99% දෙනා දෙන්නේ එකම පිළිතුරක්...ඒ පාසල් කාලය.ජීවිතයේ බරක් පතලක් නැතුව ගියපු ඒ කාලේ වින්ද අත්දැකීම් අපි හැමෝටම අද වෙන කොට සොඳුරු මතකයක් විතරක් වෙලා...
අපි හැමෝම ආදරේ ගැන ඉස්සරවෙලාම අකුරු කලේ පාසලේදී.එහෙම නොවෙන කෙනෙක් හිටියොත් ඒ කලාතුරකින්.හැබැයි සමහර වෙලාවට ආදරේ කියලා අපි අර්ථ දක්වලා තියෙන්නේ ආකර්ෂණයට කියලා තේරුම් යන්නේ පහුවෙලා....

මේකත් ඒ වාගේ එක පුංචි ආදර කතාවක් ගැන සටහනක්...

ඇය ඉස්සෙල්ලම හමුවෙන්නේ පාසලේ 6 වසරෙදි උනත් මිතුදම පටන් ගන්නේ 7 වසරෙදි විතර...ඒත් සිංහල භාෂා හා සාහිත්‍යය තරඟාවලියක් අතර තුරදී.කාලයක් පුරාවට පන්ති දෙකක උන්නු අපි 10 වසරෙදි එකම පන්තියකට වැටෙනවා...ඒ වගේම ඒ මිතුදම තවත් ශක්තිමත් වෙනවා...
ඔහොම කාලය ගෙවෙද්දි  වෙනත් යුවතියක් ගැන කිසිදාක නොකියූ ආදරයක් ඇතිවෙනවා වගේම  O/L ඉවර වෙනවා...ඒ 2007 දී...අප්‍රකාශිතව නිමාව දැකපු පලමු ආදරේ  මතකයන් අතර මාස කිහිපයක් ගෙවෙන කොට ඇයත් ඉඳ හිටක දුරකතන ඇමතුමක් දෙකක් දෙනවා...

මාස දෙක තුනකින් O/L results එනවා...මිතුරන් දෙදෙනෙකු හැරෙන්නට ඇයත්,මමත්,අර යුවතියත් සෙස්සන් එක්ක උසස් පෙළ කරන්න සුදුසුකම් ලබනවා.අර යුවතිය වෙනත් පාසලකට යනවා.ඇය අපේ පාසලේ නවතිනවා.ඒත් ඇය විද්‍යා විෂයන් තෝර ගන්න අතරේ මම වාණිජ විෂයන් තෝරා ගන්නවා...

කතාවක් තියෙනවනේ කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක් අතරේ මිත්‍රත්වයක් විතරක් ගොඩනැගෙන්නේ නැහැ කියලා..හැබැයි ඒක අමූලික බොරුවක්...එහෙම මිතුදම් කොච්චරක් තියෙනවද..?ඉතින් ඔහොම ටික දවසක් ගෙවෙද්දි ඇය ගැන හිතේ ආදරයක් ඇතිවෙනවා...මිතුදමක් අතරේ ගොඩනැගෙන ආදරයක් කියාගන්න කොච්චර අසීරුද කියලා දැනුනේ ඊට පස්සේ...වටෙන් ගොඩෙන් ඉඟි පලකරලා දවසකදී මිතුරියක් මාර්ගයෙන් ආදරේ ප්‍රකාශ කලත් ඇය ඒ වෙනකොටත් ඒක දන්නවා...

එදා මිතුරියට සිය අකමැත්ත පල කල ඇය ඊළඟ දිනයේදි මිතුරියන් සමග මුහුණවත් නොබලා පන්තිය ලඟින් යන එනවා...කිසිම දවසකදී කෙල්ලෙක්ගෙන්  දෙපාරක් අහන්නෑ කියලා මතයක උන්නු මමත් ඇය එක්ක කතා බහ නොකර ඉන්නවා.එදා ඉඳන් අපි හිටියේ හරියට කවදාවත් නොදැන උන්නු දෙන්නෙක් විදියට...ඉස්සර එකට කතා බහ කර කර ගියපු පාසල් පාරේ නාඳුනන දෙන්නෙක් විදියට කතා නොකර යනවා.. ඒක මෝඩකමක් කියලා තේරුනේ පස්සේ.අද නම් මතක් වෙනකොටත් හිනා යනවා.

ඔහොම මාස දෙක තුනක් ගෙවිලා ගියා.2008 දෙසැම්බර් නිවාඩුවත් ලැබුනා.නිවාඩු පාඩුවේ ගෙදර උන්නු දවසකදී ස්වර්ණවාහිනියේ “හද රැඳි පැය“ වැඩසටහනේදී පලමු වරට Release උන ගීතයක් අහන්න ලැබෙනවා.ඒ ගීතය තමයි ජිප්සීස් Band එකේ “දුෂාන් ජයතිලක“ කියන “මතකයන් අමතක කෙරුවත්...“ කියන ගීතය...අවසාන වෙනකම් ඒ ගීතය රසවින්ද මට ඒකේ තියන වෙනස් රිද්මය ගොඩක් හිතට සමීප වෙනවා.ඇය ගැන හිතට එබිකම් පාන මතකයත් එක්කම ඒ වෙලාවෙදී ලඟ තිබුනු කොලයක මගේ අතින් මෙහෙම පදවැල් ටිකක් ලියවෙනවා...


මතක මං පෙත මලින් සැරසුන
සොඳුරු වස්සානේ
දුටුව සිහිනේ පුරා සිටියේ
ඔබයි සමනළියේ..
පැතුව පැතුමන් බොඳකරන්නට 
ඇයිද නුඹ සිතුවේ
ආදරේ මහමෙරක් තුරුළු කර
මම තවමත් කඳු‍ළේ...

නැවුම් හැඟුමන් දෝරේ ගලායන
හිරිමල් යෞවනයේ
ආදරේ සුව සිහිනයයි එය
ඔබ තුලින් දුටුවේ...
ඇයිද යන්නේ එකම පාරේ
නාඳුනන විලසේ
එකම මොහොතක් හිනැහී යනවද
ඉස්සර දින වාගේ...

අමතක කෙරුවත් ඔබේ මතකයන්
නැහැ අමතක වෙන්නේ
දිය මතුපිට එන පෙණ බුබුළක් සේ
යලි මතකෙට එන්නේ...
මදහස ඔබමයි...කඳුළත් ඔබමයි
මගේ ජීවිතයේ
තිබෙන තුරාවට නුඹයි ආදරේ
මගේ ජීවිතයේ...


ඔය පදවැල් ටික ඔහොම ලියලා පොතක් අස්සේ දාලා තිබිලා කාලයක් ගතවෙලා උසස් පෙළ කේවල ව්‍යාපෘතියට කරපු නිසදැස් එකතුවටත් එක්වෙනවා...ඔහොම වසරකට ආසන්න කාලයක් ගෙවිලා යද්දී නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සවය ඇරඹෙනවා.ඇයත් මමත් එකම නිවාසයක...ඉතින් නිවාසයේ වැඩකටයුතු අතර දිනයකදී ඇයගේ පංති කාමරයේදී ඇය මා සමග කතාකරනවා...ඕං ඉතින් එදායින් පස්සේ ඒ විරසකයත් අහවර වෙනවා... ක්‍රීඩා උත්සවය අවසන් වෙනකොට කලින් තිබුනු තරමටම ඒ මිතුදම ඇතිවෙනවා...එදා සිට අද දක්වා ඉතින් අපි හොඳ මිතුරන් වෙනවා...

වසර ගණනකින් ඇය දැක නැති උනත් ඉඳ හිටක බුකියේදි ඇය හමුවෙනවා...කාලෙකට පස්සේ ඇය ගැන ආපහු මතකෙට ආවේ ඇය නිසා ලද අද වෙනකම් හමුවූ හොඳම මිතුරිය (ඇයට ආදරය ප්‍රකාශ කරන්නට ගිය ඇගේ යෙහෙලිය පාසල් ජීවිතයේ හමුවූ හොඳම මිතුරිය වෙනවා.) සමග දින දෙක තුනකට පෙර කල කතාබහක් අතර ඇය ගැනත් කතාබහක් ඇතිවුන නිසා...ඒක ආදරයක්ම නොවන ආකර්ෂණයක් කියලා වෙලාවකට හිතුනත් ඇත්තටම ඒ දේ සුන්දර අත්දැකීමක් වගේම සුන්දර මතකයක් ඉතිරි කරපු එක පුංචි ආදර කතාවක් උනා...

ප.ලි.

සති දෙකකින් විතර කිසිම දෙයක් බිලොග් එකට ලියන්න උන්නෑ...සමහර දේවල් කිහිපයක් නිසා ගොඩක් වෙලාවට පීඩනයකින් උන්නු නිසා බ්ලොග් එකක් කියවනවා ඇරෙන්න ලියන්න මෙලෝ දෙයක් හිතට ආවේ නෑ..මග ඇරුණු බ්ලොග් පෝස්ට් කියවන්නත් දැන් පටන් ගන්න ඕනි...
Read More

My Blog List